Yalnız değilsin: neden evcil hayvanını kaybetmiş başkalarıyla konuşmak işe yarar

Evcil hayvan yası, etrafınızdaki insanlar anlamadığında yalnız hissettirebilir. Bunu daha önce yaşamış kişilerle paylaşmak neden yardımcı olur ve başlamanın nazik yolları.

Bir evcil hayvan öldüğünde, ev tarif edilmesi zor bir şekilde sessizleşir. Ve sonra, çoğu zaman, başka bir şey olur: dünya hiçbir şey değişmemiş gibi devam eder. İş arkadaşların hafta sonunun nasıl geçtiğini sorar. Bir akraban "Her zaman bir yenisini alabilirsin" der. Kendini arabada ağlarken bulursun ve bunu kimseye söylemezsin, çünkü kimsenin anlayacağından emin değilsindir.

Şu an tam da oradaysan, bu rehber senin için. Nasıl hissetmen gerektiğini söylemek için değil, seni gerçekten anlayan tek bir kişiyi bulmanın bile neden bu kadar fark yaratabileceğini ve onu nasıl bulacağını anlatmak için.

Evcil hayvan yasının neden bu kadar yalnız hissettirebileceği

Yas üzerine çalışan insanların, başkalarının tam olarak tanımadığı bir kayıp için bir adı var: hak tanınmayan yas. Cenazesi olmayan, işten izin alınmayan ve kimsenin kapıya yemek getirmediği bir yas. Bir evcil hayvanı kaybetmek bunun en yaygın örneklerinden biridir. Sevgi gerçekti ve her günün bir parçasıydı, ama yasın kısa ve özel olması beklenir.

Acısının ne kadar büyük olduğuyla ne kadar az görüldüğü arasındaki o boşluk, birçok insanın kendini yalnız hissetmesine neden oluyor. Hatta bu kadar üzgün olduğun için bir sorunun olup olmadığını bile merak edebilirsin. Yok. Hayatının her sıradan saatinde yanında olan bir yol arkadaşını kaybettin: sabah rutini, yürüyüş, yatağın ucundaki o sıcak ağırlık. Elbette acıtıyor.

Birçok kişi yük olmak istemediği ya da bir kez "sadece bir kediydi" sözünü duyduğu ve bunu bir daha duymaya dayanamadığı için yasını tek başına taşır. Sessizlik daha güvenli gelir. Ama sessizlik acıyı daha da ağırlaştırabilir.

Birisi anladığında ne değişir

Başkalarından gelen desteğin kayıpla baş etmemize yardımcı olduğu yaygın olarak bilinir. Bir evcil hayvan söz konusu olduğunda, en çok yardımcı olan destek genellikle bunu kendileri de yaşamış kişilerden gelir. İşte nedeni.

• Açıklamak zorunda değilsin. Köpeğini kaybetmiş biri, su kabını neden yerinden oynatamadığını bilir. Üzüntünün ne kadar büyük olduğunu savunmak zorunda değilsin.
• Duyguların normal gelmeye başlıyor. Bir başkasının "Ben de haftalarca suçluluk hissettim" ya da "Hâlâ onu kapıda dinliyorum" dediğini duymak, yaşadığın şeyin yas olduğunu, dağıldığının bir işareti olmadığını sana anlatıyor.
• Suçluluk, dile getirildiğinde hafifler. Evcil hayvanını kaybeden neredeyse herkes "ya daha önce fark etseydim?" diye sorar ya da vedalaşma kararını tekrar tekrar gözden geçirir. Aynı soruyu sormuş, iyi kalpli birine bunu yüksek sesle söylemek, çoğu zaman suçluluğun pençesini gevşetir.
• Evcil hayvanın hatırlanacak. Kim olduklarını, komik alışkanlıklarını, seni nasıl karşıladıklarını anlatmak onları yakın tutar. Anlayan insanlar bunu duymak ister.
• Görüyorsun ki yas değişiyor. Biraz daha ilerlemiş biriyle konuşmak, en keskin acının yumuşadığını gösteriyor, sevgi kalsa bile.

Büyük bir sohbet olması gerekmiyor

Başkalarıyla bağlantı kurmak, illa bir çemberde oturup duygularınızı paylaşmak zorunda değildir, gerçi bazıları bunu çok faydalı bulur. Bu bundan çok daha küçük olabilir:

• Geçen yıl kendi evcil hayvanını kaybeden bir arkadaşa mesaj: "Yaşadıklarını sürekli düşünüyorum. Şimdi anlıyorum."
• Evcil hayvan kaybı topluluğunda başkalarının hikâyelerini okuyup onların da tıpkı seninki gibi kulağa geldiğini fark etmek.
• Evcil hayvanınız hakkında birkaç satırı başkalarının görebileceği bir yere yazmak.
• Başkasının evcil hayvanı için bir mum yakmak ve bir yerlerde birinin seninkiler için de bir mum yakabileceğini bilmek.

Küçük bağlar önemlidir. Zor bir akşamda, bir yabancının durup yoldaşınızı hatırladığını bilmek şaşırtıcı derecede teselli edici olabilir.

Ne diyeceğini bilmediğinde nasıl başlarsın

Ulaşmak isteyip de nasıl yapacağını bilemiyorsan, başlamak için birkaç nazik yol var:

• "Bu hafta köpeğimi kaybettim ve beklediğimden daha zor. Sana ondan bahsedebilir miyim?"
• "Yıllarca kedinle birlikteydin. İlk haftaları nasıl atlattın?"
• "Tavsiyeye ihtiyacım yok. Sadece bir süreliğine onun hakkında konuşmak istiyorum."

Ne söylemek istersen söylemen sorun değil. Bazı insanlar son gün hakkında konuşmak ister. Bazıları sadece mutlu hikâyeleri paylaşmak ister. Bazıları ise sadece ağlarken yanlarında biri olsun ister. Evcil hayvan kaybı yaşamış insanlar genellikle bu üçünü de anlar.

En yakınındaki insanlar bunu anlamadığında

Bazen normalde yaslanacağınız insanlar, sizi en az anlayanlardır: sizin kadar bağlanmamış bir partner, hayvanlara farklı bir gözle büyümüş bir ebeveyn, ertesi sabah masanıza dönmenizi bekleyen bir yönetici. Bu, sizi önemsemedikleri anlamına gelmez. Sadece bu özel kaybı sizin hissettiğiniz gibi hissedemedikleri anlamına gelebilir.

Şimdilik onlardan biraz daha az şey beklemek ve anlayışı başka yerlerde aramak yardımcı olabilir: hayvanları seven bir arkadaş, bir destek grubu, bir çevrimiçi topluluk. Hayatındaki insanların yerini doldurmuyorsun. Sadece hayatının bu kısmı için doğru dinleyicileri buluyorsun.

Ve eğer biri incitici bir şey söylerse, konuşmayı bitirme hakkın var. "Onlar benim için bir evcil hayvandan fazlasıydı" tam bir cümledir.

Bir aile olarak birlikte yas tutuyoruz

Bir aile evcil hayvanı öldüğünde, evdeki herkes onu aynı anda kaybeder, ama herkes farklı şekilde yas tutar. Çocuklar aynı soruları tekrar tekrar sorabilir. Bir yetişkin konuşmak isteyebilirken bir diğeri sessizleşebilir. Birlikte yas tutmak, akşam yemeğinde sevilen bir anıyı paylaşmak, fotoğraflara bakmak ya da onu nasıl hatırlamak istediğinize birlikte karar vermek kadar basit olabilir. Özellikle çocuklara, yetişkinlerin de üzgün olduğunu ve bunun hakkında konuşmanın güvenli olduğunu görmek iyi gelir.

Başka biri için o kişi olmak

Yas tutan birçok kişinin keşfettiği bir şey var: başkalarını teselli etmek, onları da teselli ediyor. Evcil hayvan kaybının ne kadar yalnız hissettirebileceğini bir kez bildiğinizde, bunu başkalarında da fark etmeye başlarsınız. Kedisi ölen bir arkadaşa kısa bir mesaj ya da bir yabancının köpeği için yakılan bir mum, sandığınızdan daha fazla anlam taşıyabilir. Bu aynı zamanda kendi evcil hayvanınızın sevgisini ileriye taşımanın bir yoludur.

Eğer çok ağırlaşırsa

Yas bir hastalık değildir, ama bazen bir kişinin taşıyabileceğinden fazlası olur. Haftalar geçer ve uyuyamaz, yemek yiyemez, çalışamaz ya da gününüzü geçiremezseniz veya kendinizi umutsuz hissediyorsanız, lütfen bir doktorla ya da güvendiğiniz biriyle konuşun. Ülkenizdeki ücretsiz ve gizli yardım hatlarını findahelpline.com adresinde bulabilirsiniz. Kendinizi hiç güvende hissetmezseniz, hemen yerel acil durum numaranızı arayın.

Başkalarının da seninle birlikte hatırladığı bir yer

Light a Paw, evcil hayvanınızın duvarda fotoğrafı ve bir mumla yer alabileceği ücretsiz bir 3D anı salonudur. Kayıt yok. Birçok ülkeden ziyaretçi salonda gezinir, diğer ailelerin evcil hayvanları için mum yakar ve nazik notlar bırakır. Birçok kişi, başkası için mum yaktığında salonun biraz daha az yalnız hissettirdiğini ve kendi yaslarının da öyle olduğunu fark eder.