Santana

Mój Maluszku, nigdy nie zapomnę dnia kiedy zobaczyłam Twoje zdjęcia adopcyjne. Twoje oczy były takie mądre i wdzięczne, od razu wiedziałam, że Twój dom jest przy nas. Zobaczylam, że przeżyłeś straszny wypadek, ktoś zły potrącił Cię i zostawił, ale na szczęście jakiś dobry człowiek znalazł Cię i zabrał do lekarza. Byłeś tak wystraszony i biedny, a mimo to tak bardzo chciałeś żyć. Dziękuję Ci za to, że wyzdrowiałeś, a ja mogłam opiekować się Tobą przez te przepiękne 5 lat razem. Pomimo Twojej ciągłej walki z chorobą nerek, słabym oczkiem, ciągłym bólem kiedy musiałam podawać Ci kroplówki, tak dzielnie walczyłeś każdego dnia... W dniu, gdy choroba zaczęła wygrywać, kiedy masowałam Twój obolały brzuszek, tak głęboko spojrzałeś mi w oczy, zrozumiałam Cię wtedy bez słów... Daliśmy Ci odejść bez bólu, w naszych objęciach, Twoje zmęczone ciałko tak szybko się poddało, zasnąłeś już po kilku sekundach... Nie mogłam od Ciebie odejść jeszcze bardzo długo, całując Cię w główkę wdychałam Twój ukochany zapach, żeby zapamiętać go do końca życia... Moja połówka serca odeszła razem z Tobą... Dziś Twoja urna stoi w domu, dbam, żeby zawsze świeciło się dla Ciebie światełko, obok leżały ulubione smaczki i Twoja ukochana myszka. Zawsze kiedy przytulam się do niej, wiedząc, że Twoje prochy są w środku, nie mogę uwierzyć, że nie ma Cię obok... Urna jest taka zimna, tak lekka, zupełnie nie jak Ty... Wiem, że któregoś dnia spotkamy się, a wtedy moje serce będzie znowu pełne... Kocham Cię - Twoja Mama