Lucky

ไม่คิดว่าจะหนีกันไปเร็วขนาดนี้ ไปฝึกทหาร 2 เดือน ลากลับบ้านมาทุกอาทิตย์ จนลากลับมารออสุดท้าย 7 วัน ไม่คิดว่าจะเป็นรอบสุดท้ายที่อยู่ด้วยกัน จนไปเล่นคอนเสริต์ต่างจังหวัด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป่วยร่าเริงปกติ มึนเหมือนเดิมทุกวัน จนมา3วันสุดท้ายก่อนจะกลับ ไม่มีใครอยู่บ้าน เราอยู่คนเดียว ปล่อยออกไปข้างนอกบ้าน เลือดเต็มบ้านเลย ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ป่วยเป็นอะไรก็ไม่มีสัญญาณ จนพาไปหาหมอ หมอบอกว่าน้องสู้มานานแล้ว น่าจะเป็นพยาธิเม็ดเลือดขาว แต่จะเป็นไปได้ไง เพราะเลี้ยงแบบปิด ไม่มีเห็บหมัดแน่นอน กินนอนอยู่ด้วยกันทุกวัน จนหมอถามว่า "ถ้าน้องหลับไป จะให้ปั้มหัวใจไหม?" พ่อเราบอกว่า "ไม่ต้องหรอก ถ้าน้องไปก็ให้ไปเลย ผมไม่อยากให้ลูกผมตื่นมาทรมาณ" เพราะเราก็ทำใจกันไว้แล้ว สภาพตอนไปหาหมอ คือน้องสู้มาก ไม่ยอมหลับ คือหมดแรงจะหายใจไป 2-3 รอบ แต่น้องก็สู้พยายามทำให้ตัวเองไม่หลับ โครตเก่งเลย ดูแลพี่น้องตัวเองก็ดี เป็นพี่ใหญ่ในทั้งหมด 4 ตัว เป็นตัวเดียวที่ชอบขโมยข้าวแมวกิน เป็นตัวที่มึนที่สุด พอหลังจากวันที่ลัคกี่ไม่อยู่ บ้านเหงามาก พี่น้องก็เดินหา เป็นซึมกันไปหมด ไม่มีใครเดินเล่น ไม่มีใครหยอกกัน มีแต่ความเงียบอึมครึมไปหมด 2 เดือนแล้วที่พี่กี้ไม่อยู่บ้าน ข้าวตังก็เข้าไปอนหลบใต้โซฟาตลอด จากที่ปกติจะนอนกลางบ้านกับ เอวา ฮาเล่ ด้วยซุกกัน 4 ตัว ข้าวตังไม่มีดูโอ้ คอยเล่นด้วยกัน ทะเลาะกันเลย คิดถึงนะ ไม่มีอะไรจะบอกบอกจากคิดถึง แม่คิดถึงมาก พ่อก็คิดถึง เราก็ติดถึง อยู่ดาวหมา แม่้นำใส กับ พีโปเต้ พี่ผักกาด รอรับอยู่แล้ว มีความสุขกับดาวใหม่นะ คิดถึงทุกวันเลย.