Lokum

Lokum hakkında çok şey anımsıyorum. Onunla sayısız güzellik yaşasam da, şu an büyük acı veriyor hepsi. Çünkü yolun sonu: yokluğuyla yüzleşmek... Yine de hatırlamak iyi gelir. Onlardan ilki, elbette tanıştığımız güne dair. Minik yüzü, tedirgin bakışları... Bir süre uzaktan izledik birbirimizi. O bir sokak kedisiydi. Bütün sokaklar onundu. Özgürlüğünden etmeye değer miydi? Birbirimize alışıp alışamayacağımızı bile bilmeden ilk temas gerçekleşti. Dokundum ona. Devamı geldi. Hiç kesilmedi. Keşke o güne dönebilsem, on yıl önceye. Evine ilk geldiği güne. Acının pişirdiği bir yürekle, iyi bir insan olarak yeni baştan başlasam onu sevmeye... Çünkü bunu hak ediyor güzel Lokum'um. Saf varlığıyla o, bir Tanrı hediyesiydi. Bunu unuttuğum her an için yüzlerce kez özür diliyorum Tanrı'dan ve ondan. Yine de yaşadık demek güzel. Sevgiyle...