จากวันแรกที่ได้เจอไอดำวันนั้นผมไปเที่ยวเล่นที่บ้านของที่อยู่คนละอำเภอพอไปเที่ยวเล่นที่บ้านได้สักพักใหญ่ตอนผมใกล้จะกลับบ้านหางตาได้ไปเห็นไอ้ดำนอนอยู่ใต้โต๊ะม้าหินอ่อนผมเลยไปขอป้าทีแรกป้าของผมทำทีเหมือนจะให้พอเวลาผ่านไปสักพักป้าผมก็บอกว่าเอาไปสิ
ตอนนั้นผมดีใจมากสุดๆผมเลยอุ้มมันขึ้นรถเพื่อกลับบ้านพอเอามันกลับมาที่บ้านผมกับมันหยอกล้อเล่นกันมันอย่างสนุก
วันเวลาได้ผ่านไปหลายวันหลายเดือนหลายปีจนมันโตเต็มที่มันจะนอนเล่นอยู่หน้าบ้านประจำ
เวลาผมเลิกเรียนมาจะมีไอดำทีคอยวิ่งมารับผมทุกๆครั้งแต่มีวันนึง วันนั้นผมกำลังนั่งกินข้าวอยู่ในครัวหลังบ้านผมจำได้ว่าผมกำลังตักข้าวเข้าปากคำแรก แล้วผมได้ยินเสียงแม่เดินมาเรียกผมที่โต๊ะกินข้าวว่าเฟิร์ส ไอดำมันตุยแล้วนะ ทันใดนั้นผมไม่มีอารมณ์ที่จะกินข้าวเช้าต่อเลยผมพูดกับตัวเองในตอนนั้นว่าถ้าไอ้ดำไม่ได้กินข้าวกินน้ำผมก็จะไม่กิน ผมรีบเดินเอาชามข้าวไปเก็บโดยที่ในชามนั้นยังมีข้าวอยู่เกือบเต็มชามและผมก็ไปเรียนหนังสือแบบไม่มีกะจิตกะใจจะเรียน เวลาผมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังผมจะมีอาการน้ำตาคลอเบ้าบางครั้งก็จะร้องไห้
(คิดถึงเสมอนะไอดำ)🥺
