หลง

ในตอนที่ชีวิตดูมืดมนไร้ความสุขไร้ที่พึ่งทางใจ หลงเป็นเหมือนแสงสว่างเดียวที่ไม่สามารถหาจากไหนได้อีก ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก้ยังคงคิดถึงเสมอ อยากรักให้มากกว่านี้ อยากทำอะไรด้วยให้มากกว่านี้
แต่ไม่มีโอกาสแล้ว ชอบเวลาหลงหาวนอน เสียงหาวเป็นเอกลัษณ์ เวลากลับจากโรงเรียนจะชอบมากระโดดใส่จนเสื้อเปื้อนแต่ก้มีความสุขดี อยากขอโทษและอยากบอกว่ารักมากๆเป้นไปได้อยากจะรักให้มากๆกว่านี้ เป้นตัวเดียว ยังจำความรู้สึกที่ได้อุ้ม มันอบอุ่นมาก ปลอกคอหรือเสื้อก้ยังคงเก้บไว้จนทุกวันนี้